Groundunder op de Laurenskerk

Datum zaterdag 1 juni
Locatie In en op de Laurenskerk
Deur open 15 minuten voor aanvang
Start 19:15, 20:15, 21:15
Duur 35 minuten
7,50

Let op: Traplopen is onderdeel van de voorstelling. Na aanvang van de voorstelling geen toegang dus wees op tijd. Tussen voorstellingen is de deur van de kerk gesloten, het kan zijn dat je buiten moet wachten.

Groundunder op de Laurenskerk

Muziektheatertrio “Saturners” ontwikkelde samen met stadsbeiaardier Richard de Waardt een unieke muzikale locatievoorstelling voor de Laurenstoren, rond de tragische mythe van Orpheus en Eurydice. Als publiek beklim je samen met de muzikanten de toren. Onderweg word je in iedere ruimte omringd door muziek en dans. De Laurenstoren is een magische locatie voor muziektheater. De hal heeft een bijna psychedelische akoestiek en onderweg kom je maar liefst 50 klokken tegen, die allemaal gebruikt worden. Het dak van de Laurenstoren is een van de mooiste plekjes van Rotterdam, met een prachtig uitzicht. Uiteraard wordt dat niet overgeslagen. Laat je betoveren!

Partners

Deze voorstelling komt tot stand met de steun van Stichting Stadsmuziek Rotterdam en de Gemeente Rotterdam. Groundunder werd vorig jaar reeds vier keer uitgevoerd en was een groot succes. Speciaal voor de Rotterdamse Dakendagen kan je nu nog eenmaal genieten van deze unieke voorstelling. Mis het niet!

Cast

MATTHIJS RIJSDIJK – zang/spel/dans

JIP WARMERDAM –  zang/spel/dans

VERONIQUE POST –  zang/spel/dans

MILAN BOONE – zang/gitaar

RICHARD DE WAARDT – accordeon/beiaard

DINA VERHEYDEN – zang/beiaard

Muziek van o.a. Gluck, Monteverdi, Anaïs Mitchell, e.a.

 

Over Orpheus en Eurydice

Op hun huwelijksdag stierf Eurydice door de beet van een adder en aangeslagen door zijn verdriet bedacht Orpheus het plan om naar de onderwereld te gaan. Daar wilde hij Hades (heerser over de doden) smeken zijn vrouw terug te geven. Hij zong voor Hades en zijn vrouw Persephone, en zij werden geraakt door Orpheus’ zang. Ze besloten Orpheus te belonen: hij mocht Eurydice terugnemen naar het rijk der levenden, maar wel onder één voorwaarde. Tijdens de weg terug mocht Orpheus, tot ze het zonlicht hadden bereikt, niet naar Eurydice kijken, die achter hem liep. Net voor ze terug waren kon Orpheus zich echter niet meer beheersen. Twijfelde hij of Eurydice er nog wel was, hoorde hij haar niet lopen (was ze niet immers slechts een schim?) of was zijn liefde te groot? Toen hij keek, zag hij hoe Eurydice weer werd teruggetrokken, de onderwereld in.

Overmand door verdriet zonderde Orpheus zich vervolgens af van de mensenwereld. Of in ieder geval van vrouwen. Hij zong nog wel, maar nu voor een publiek van dieren, rotsen en planten. Het was een groep bezeten vrouwen die hem fataal werd. Deze zogenaamde Maenaden of Bacchanten waren behalve dronken – ze vereerden wijngod Bacchus – ook nog eens woedend op Orpheus omdat hij zich van vrouwen had afgekeerd. Zij bekogelden hem met stenen, sloegen hem met takken en uiteindelijk werd hij levend in stukken gescheurd. Orpheus’ hoofd en lier belandden in een rivier, maar zijn ziel ging naar de onderwereld, waar hij weer werd verenigd met Eurydice, nu voor eeuwig.